We've finished the first quarter of SBS!

Een tijd geleden dat we wat op onze blog hebben geschreven, dus hoog tijd voor een update! Inmiddels zitten onze eerste drie maanden in Canada en tevens ons eerste kwartwaal van de SBS erop, en genieten we van twee heerlijke weken kerstvakantie. De afgelopen drie maanden hebben we alle boeken in het Nieuwe Testament gedaan, behalve de brieven en het evangelie van Johannes en Openbaringen. Deze doen we na de vakantie. Het is bijzonder om de Bijbel in z’n geheel te bestuderen en het verandert onze levens.

We behandelen wekelijks een Bijbelboek en wanneer het wat kleinere boeken zijn, doen we er meerdere in een week. We hebben drie ochtenden per week les, de rest is zelfstudie. We lezen en observeren wat de tekst zegt, we interpreteren en kijken wat het voor de original readers betekende en waarom het boek is geschreven. Tot slot kijken we wat het voor ons betekent en hoe het onze levens kan veranderen. Dit gaat allemaal gepaard met maken van opdrachten, het uitpluizen van stukken tekst en onderzoek doen naar de cultuur en context waarin het is geschreven. Al met al vult dit onze dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat.

Het is lastig om in het kort te beschrijven wat we in de afgelopen tijd hebben geleerd, maar hieronder een aantal dingen:

• We worden veranderd door God’s woord. We bestuderen het, leren nieuwe dingen en het onvermijdelijke gevolg is dat het onze levens, onze relatie met God, onze visie op dingen en onze keuzes verandert. Soms pijnlijk, maar tegelijkertijd heel goed. Dit klinkt heel groots maar de afgelopen tijd heeft voor mij (Dorien) juist heel erg in het teken gestaan van trouw zijn en de juiste keuzen maken in de kleine dingen. Ik geloof dat dit absoluut als gevolg gaat hebben dat God grote dingen in ons gaat doen, maar het was humbling en blijkbaar nodig om dit eerst in het klein te leren.

• Het woord van God de basis van ons leven aan het worden. We merken veel dingen die we geloofden gebaseerd zijn op datgene wat we van jongs af aan hebben geleerd. Het is gaaf om diezelfde waarheden in de Bijbel te ontdekken. Het is niet langer iets wat we geloven omdat we dit ooit ergens gehoord of geleerd hebben. We geloven het omdat het in God’s woord staat en we kunnen er altijd op terugvallen wanneer dit nodig is.

• Zoals eerder gezegd is het bijzonder om de Bijbel in z’n geheel te bestuderen. Het geeft om een completer beeld dan wanneer we overal maar wat losse teksten lezen en zet dingen in de juiste context. Een van de dingen die we veel doen is een stukje onderzoek naar de situatie waarin een bepaald boek of brief geschreven is. We kijken naar dingen als de cultuur, problemen die er in de gemeente speelden, keizers die op dat moment regeerden, vervolging en andere religies die op dat moment relevant waren en invloed hadden op de kerk. Dit is de context waaruit een brief of boek vaak geschreven is en vaak zelfs de reden waarom het geschreven is. We merken dat het ontzettend waardevol is om hier een beter beeld van te hebben. Het maakt dat we dingen beter begrijpen maar daarnaast maakt het veel dingen die we leren alleen maar nog meer bijzonder. Zo is een van de thema’s van Hebreeën bijvoorbeeld dat Jesus superior to everything is; de wet, het oude verbond en de offers die er gebracht moesten worden om vrijgemaakt te worden van zonde. Al deze dingen zijn compleet waardeloos, het leidt tot niks. Jezus heeft vervult wat het oude verbond nooit zou kunnen vervullen. Hebreeën is geschreven aan Joodse Christenen die door alle vervolging overwogen om terug te gaan naar het Jodendom. Teruggaan naar het Jodendom betekent terug gaan naar de wet, het oude verbond en het sacrificial system. Het betekent teruggaan naar iets wat nooit kan redden en nooit rechtvaardig kan maken. We merken dat dit soort dingen alles wat we leren nog weer zoveel meer waarde geeft. Het benadrukt nog meer de waarde van Jezus' offer.
  
  
• We voelen ons beide uitgedaagd om meer met een eeuwigheidsperspectief te leven. We zijn onder de indruk van de joy en boldness van o.a. Paulus en Petrus in tijden van vervolging en suffering. De reden dat ze dit konden, was omdat ze een eeuwigheidsperspectief hadden. We verlangen ernaar om een leven te leiden dat volledig gericht is op het investeren in datgene wat eeuwig is rather than ons ons aardse en tijdelijke leven.
  

Het is heerlijk om onze dagen door te brengen met het bestuderen van de waarheid al luisterend naar worship. Op dit soort momenten beseffen we ons wat een voorrecht het is om dit te mogen doen. Tegelijkertijd is SBS een grote uitdaging en soms gewoon keihard werken, af en toe een tijd niet het gevoel hebben dat je geweldige en nieuwe dingen leert, nauwelijks vrije tijd hebben en doorzetten. Absoluut iets minder glorieus dan de andere dingen maar tegelijkertijd heel vormend.

En ja, en hebben nog steeds vragen en dingen in de Bijbel die we niet snappen, misschien zelfs meer dan voordat we met onze SBS begonnen… Maar het is tof om samen met God, elkaar en onze klasgenoten te worstelen met deze dingen. Zoals eerder gezegd, het is lastig om in het kort te beschrijven wat we allemaal geleerd hebben de afgelopen drie maanden omdat het zo ontzettend veel en intens is, maar we hopen dat jullie op deze manier een beetje een beeld krijgen van waar we precies mee bezig zijn.

En nu, na deze geweldige maar intensieve eerste drie maanden, genieten we van twee weken kerstvakantie. We zijn door een ander stel uit onze klas uitgenodigd om de kerstvakantie met hun door te brengen in Manitoba, een provincie in Canada zo’n zestien uur rijden van Turner Valley. Het is heerlijk om even vakantie te hebben en we genieten ervan om even zelf te kunnen bepalen hoe we onze tijd in kunnen vullen in plaats van dat alles in het teken staat van studeren en zorgen dat we op tijd ons werk af hebben.

Kerst hier gaat gepaard met allerlei tradities; je eigen kerstboom kappen, gingerbread houses maken, cadeautjes, cheesy kerstfilms kijken, elk jaar dezelfde kerstpuzzel maken en met de hele familie Christmas Carrolls zingen. Het is niet zozeer de 25^e en 26^e dat dit allemaal gebeurt zoals in Nederland, maar eigenlijk de hele maand december. Een hartstikke leuke ervaring waarvan we zeker weten een aantal tradities mee terug gaan nemen naar Nederland.

Liefs Bart en Dorien



Leren snowboarden van de heuvel in de tuin met
ons snowboard die we voor 6 dollar bij de plaatselijke
kringloop vonden...

Bart zoekt iets meer uitdaging met z'n
zelfgemaakte schans van sneeuw. :)


Kerst in Canada: De bergen in om onze eigen kerstboom
uit te zoeken en om te hakken.


Beren in de tuin... Guess we're in Canada!

Hard aan de studie en heel erg genieten

Hoi allemaal! We zijn alweer meer dan drie weken in Canada en hebben onze derde lesweek achter de rug. Tijd voor een update.

Zoals eerder geschreven staan de eerste vier weken van de SBS voornamelijk in het teken van het bekend raken met de inductieve methode. Tot nu toe hebben we dagelijks zowel de ochtenden als avonden les. ’s Middags werken we aan ons huiswerk en doen we onze workdutie die iets meer dan een uurtje in beslag neemt. Vanaf volgende week zullen we nog maar drie ochtenden per week les hebben en de rest van de invullen met zelfstudie. De workload is inmiddels al flink opgebouwd en het tien tot twaalf uur per dag studeren was zeker niet overdreven. We zijn eigenlijk constant aan het werk, soms tot na middernacht... Het is intensief en veel maar ondanks dat zouden we dit absoluut niet willen missen. Het is ontzettend tof om een hele week lang in een bijbelboek te duiken, het te onderzoeken, beter te begrijpen en erdoor veranderd te worden. Bij de boeken die we tot nu toe hebben behandeld, halen we er nu minstens vijftien keer zoveel uit als voorheen. Het is een voorrecht om hier te zijn en we kijken uit naar het komende jaar! In onze volgende blog zullen we wat dieper ingaan op wat we nou precies allemaal doen tijdens een lesweek en hoe dit eruit ziet.

Bart was vorige week jarig. De dag begon met een ontbijtje op bed met pannekoeken. Vervolgens was z'n tafel in de klas versierd en kreeg iedereen een briefje waarop ze een bemoediging konden schrijven. Daarna hebben we voor hem gebeden. Als hoogtepunt had een van onze staf gevulde speculaas gebakken. De grap is dat ze dat hier niet kennen en bepaalde ingredienten niet eens hebben. Het spijs was gemaakt van zelfgemalen amandelen en de speculaas was vervangen voor pumpkin kruiden. Heel erg leuk!

Gisteren zijn we op onze vrije dag met wat medestudenten naar Banff geweest, een national park zo'n twee uur rijden hier vandaan. Lang rijden om ergens te komen is hier heel normaal en doordat de natuur hier ontzettend mooi is, is dit een ervaring op zichzelf waar we ontzettend van hebben genoten. Ik denk dat Canada in de hersft echt op z'n allermooist is. We reden over de hoogstgelegen weg van Canada en tot onze verbazing lag er al sneeuw. Regematig moesten we stoppen omdat kuddes berggeiten het strooizout van de weg likten en daardoor midden op de weg stonden...





Toen we na een tijdje weer in een lager gelegen gebied waren, was er geen sneeuw meer te bekennen. In Banff aangekomen hebben we een hike gedaan, door het dorpje geslenterd en koffie gedronken, bij de Mac Donalds gegeten (ja die was er ook =)) en de dag afgesloten met een bezoekje aan de hot springs, een natuurlijk bronnenbad in de oplucht met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen! Wat een heerlijke dag!

Liefs en tot de volgende update!

The book of Philemon

The book of Philemon is written by Paul (v. 1) between 60 and 62 AD during his time in prison (v. 1) in Rome. The letter is written to Philemon, Aphhia, Archippus and the church in Philemon’s house (v. 2). Philemon was a part of the Colossian church (col 4:7-9).

The reason for Paul to write this letter is to appeal for Onesimus. Onesimus was Philemon’s slave but was departed from him for a while (v. 15). He had probably run away from Philemon, had been useless to him (v. 11) and may have owned him something (v. 18).

During Paul’s time in prison, Onesimus had become precious and useful to Paul (v. 10-11). He became a believer (v. 10) and served Paul in his ministry (v. 13). Now, Paul is sending Onesimus back to Philemon. He asks Philemon to reconcile with Onesimus and to receive him as he would receive Paul (v. 17). No longer as a slave but as a beloved brother (v. 16-17). Though Philemon has the right to treat Onesimus as a slave and even punish him for running away, as the penalty for rebellion was crucifixion (Kerr, 1022), Paul asks him to treat him as an equal.

What stands out in this letter is that Paul leaves the choice up to Philemon. He doesn’t force him to forgive and accept Onesimus as his brother. He prefers to appeal to him (v. 9) but also speaks out the trust that he is confident of Philemon’s obedience (v. 21). He has heard about Philemon’s love and faith towards Jesus (v. 5) and how he has refreshed the hearts of the saints (v. 7). This shows something of the character of Philemon and seems to give Paul the trust that Philemon will make the right choice in this situation.

Kerr, W.N. ‘Slavery’. Evangelical Dictionary of Theology. 2^nd Edition. Editor Walter A. Elwell. Grand Rapids, Michigan: Baker Academic, 2001, pg 1112-1113.

Onze eerste week

Dag allemaal! We zijn in Canada, hebben onze eerste week erop zitten en hebben zin in het komende jaar!

Na een goede vlucht kwamen me precies een uur later aan, dan dat we vertrokken waren. We werden opgepikt door een YWAM stelletje en ruim een uur later waren we op onze bestemming: Turner Valley.

De basis in Turner Valley ligt zo'n anderhalve kilometer bij het dorpje vandaan. Het gebouw was vroeger een klein ziekenhuis. Om het gebouw ligt een grote tuin met grasvelden, grenzend aan een rivier. We zien regelmatig herten die nieuwsgierig rondneuzen of drinken bij de rivier.

De staff op de basis is bijzonder gastvrij en het eten is hier tot nu toe erg lekker. We ontbijten vaak met 'pancakes', fruit, scrambled egg en yoghurt. :) Onze eerste zondagavond hebben we met de hele basis hot dogs geroosterd boven een kampvuur en afgelopen zaterdag zijn we met alle SBS-studenten en staff de bergen in gegaan, hebben hier gewandeld en vervolgens gebbqt.

In onze eerste week hebben we vooral kennis gemaakt met de inductieve bijbelstudie methode. Het kleine boek Filemon leende zich hier perfect voor. De inductieve bijbelstudie methode houdt in dat we de bijbel zelf laten spreken. Dat betekent dat we niet gaan zoeken naar bijbelteksten die onze eigen ideeen zullen bevestigen, maar het bijbelboek in zijn geheel, in zijn context zullen observeren, interpreteren en vervolgens hier onze lessen uit trekken. Daarbij doen we onderzoek naar de historische achtergrond van het boek. Voor degenen die het leuk vinden, zetten we elke week een samenvatting, waar we de historische achtergrond in verwerken, op onze blog.

De intensiteit van de school wordt in de eerste vier weken langzaam opgebouwd. De eerste week hebben we dus ook nog redelijk wat vrije tijd gehad.

We hebben een leuke klik met veel van onze medestudenten. We zijn met 16 studenten, waarvan het merendeel uit Canada. Daarnaast zijn er drie Amerikanen, een Duitse, een Oostenrijkse en studenten met Koreaanse afkomst. Naast ons, zijn er nog twee andere getrouwde stelletjes.

Het weer bij aankomst viel ons behoorlijk zwaar. 's Nachts koelde het al af tot tegen het vriespunt aan of er net onder. Halverwege deze week is dit behoorlijk veranderd en hebben we dagen gehad waarbij het rond de dertig graden was.

Tot de volgende update!

Bart & Dorien




Onze achtertuin voor de komende negen maanden...

Ons laatste verhaal

Nadat we onze ministries in Maesai afgerond hadden restte ons nog een ding voordat we weer terug zouden keren naar Zuid-Afrika: onze debrief op het tropische eiland Koh Samet. Doordat Roland zijn taak als accountant geweldig vervulde tijdens de gehele outreach, hadden we voor de laatste vier dagen nog geld genoeg over voor deze kleine vakantie. Na een nacht en een ochtend reizen, werden we per speed boat naar het eiland gebracht. Ingecheckt in ons hotel, zwemkleding aan en het water in. We hebben vier heerlijke dagen gehad, met heerlijke ontbijtjes, veel zwemmen, lezen, voetballen op het strand en romantische avondjes met z'n tweeen. Op een dag dat het wat minder goed weer was, hebben we samen met Nceba en Israel scooters gehuurd om het eiland te verkennen. Een behoorlijk avontuur aangezien het grootste gedeelte van het eiland slechts zandwegen heeft en het net behoorlijk geregend had. Later in de middag gingen we voor een Thaise massage. Een interessante ervaring.

Natuurlijk hebben we ook tijd genomen om onze outreach te debriefen, maar omdat we niet zo'n praatgrage groep hadden, heeft dit maar weinig tijd in beslag genomen. Na vier heerlijke dagen, pikte dezelfde speed boat ons weer op en bracht ons naar het vaste land. Vanaf hier reisden we naar de basis in Bangkok waar we een paar uur overbrugde alvorens we naar het vliegveld gebracht werden. Tijdens deze paar uur kwamen we onverwachts bekenden tegen: Michael en Linda, een getrouwd stel dat precies een jaar eerder samen met een DTS-team in onze kerk kwam dienen. Het was bijzonder om even bij te kunnen kletsen. :)

Op Bangkok airport aangekomen hoorden we bij het inchecken dat Israel langer in Thailand was gebleven dan de stempel in zijn paspoort toeliet. Dit zou resulteren in een behoorlijke boete, waar niemand op dat moment het geld voor had. Terwijl Israel verwezen werd naar een andere balie om dit uit te werken, begonnen we individueel te bidden. Israel kreeg een nieuwe stempel en hoefde niets te betalen.

De vlucht naar Dubai verliep verder prima, maar doordat we 's nachts vlogen en weinig slaap kregen kwamen we erg vermoeid aan. Maar in Dubai wachtte ons het weerzien met het India-team. Nadat we ons volledig vol hadden gegeten aan het gratis ontbijt van Dubai airport, ontmoetten we elkaar bij de juiste gate voor onze volgende vlucht. Heerlijk om ze weer te zien en ervaringen uit te kunnen wisselen. Ook de vlucht naar Kaapstad verliep prima, maar Bart kreeg tijdens de vlucht steeds meer last van zijn enkel. Bij de paspoortcontrole op het vliegveld werd de pijn zo erg dat hij niet meer kon staan. Door het lange zitten in het vliegtuig was de blauwe plek op zijn enkel zo op gaan zwellen, dat hij uiteindelijk per rolstoel in de aankomsthal gereden werd. Eenmaal terug op de base wilde hij zo snel mogelijk naar bed. We sliepen onze resterende anderhalve week in het huis van Virmz, een van de base leaders.

Tijdens onze debriefweek hadden we weer les op de zelfde momenten als tijdens de lesfase. Het had alleen allemaal een wat relaxter karakter. We kregen de kans om onze verhalen van outreach te vertellen, we werden voorbereid op onze terugkomst, we deelden onze toekomstplannen en baden voor elkaar. Op woensdagochtend gaven we een presentatie aan iedereen op de base, waarin Fabian en Bart een getuigenis gaven. Donderdagavond kwam er dan na vijf maanden een einde aan de DTS: tijdens de base worship, gaven er van ieder team, twee mensen hun getuigenis. Na een korte preek van Pete werden we een voor een naar voren gevraagd om ons diploma in ontvangst te nemen. Nadat iedereen zijn diploma had, werden we omringd door mensen die voor ons baden.

De laatste paar dagen hebben we zo veel mogelijk tijd doorgebracht met de mensen die nog op de base waren. Langzaam maar zeker werd het rustiger omdat steeds meer van onze DTS-genoten naar het vliegveld gereden werden. Op maandagavond vliegen wij weer richting Nederland. We komen dinsdag 1 maart in Dusseldorf aan, in het begin van de ochtend. Rond een uur of 12 hopen we weer ons oude vertrouwde huisje binnen te stappen. We hopen jullie snel te zien! Ons huis staat open. (Ook op dinsdag :) )

Groetjes!
Bart & Dorien

Maesai

Na 2 weken in de Chiang Mai gewerkt te hebben, verhuisden we voor de laatste twee en een halve week ministry naar een stadje in het meest noordelijke punt van Thailand. Deze stad heette Maesai. Het ligt tegen de grens aan met Myanmar. Na een reis van 5 uur kwamen we laat op de avond aan bij ons hotel. In Maesai verwachtten we met een bevolkingsgroep uit de bergen te gaan werken die nog niet met het evangelie bereikt is. Maar toen we, de dag na aankomst, met onze contactpersoon de mogelijkheden voor ministry bespraken, hoorden we niets over deze bevolkingsgroep. Wel kregen we mogelijkheden om Engelse les te geven in een basisschool, te werken bij een kinderdagverblijf en ditzelfde verblijf te schilderen. Ook konden we op zaterdag komen werken in een weeshuis en op zondag een gedeelte van de dienst in een Birmese kerk verzorgen. Toch was het niet helemaal wat we gehoopt hadden. Eenmaal terug in het hotel brachten we komende tijd voor God en vroegen Hem wat hij wilde dat we zouden doen. We namen de tijd om naar zijn stem te luisteren en deelden vervolgens wat we dachten te horen. Het was erg gaaf te ontdekken dat God dezelfde dingen tot iedereen sprak: we kregen de vrijheid om zelf initiatief te nemen in ministriemogelijkheden.

De volgende dag echter stond al gepland: we zouden helpen bij een sportdag van de basisschool. Maar toen wij hier 's ochtends aankwamen was er van helpen niet veel sprake. We werden ontvangen als heuse eregasten, kregen een hoed, een speciale zitplek en een bakje koffie. We zagen hoe de vier verschillende teams zich presenteerden en hoe een heuse olympische fakkel door joggende kinderen rondgebracht werd en uiteindelijk de olympische vlam ontstak. De sportdag werd met een speech officieel geopend en de spelen konden beginnen. Ons team verdeelde zich in tweetallen om team rood, groen, paars en roze aan te moedigen. Naast aanmoedigen zijn we zelf ook voor ons team uitgekomen in een sprintduel en hebben we, met de hele school als publiek, gevoetbald tegen de leraren. Om de school te bedanken hebben we aan het eind van de dag het veld opgeruimd. Het was een heerlijke dag waarin we genoten hebben van de kinderen en stiekem ook een beetje van alle aandacht die we kregen.

De daarop volgende twee weken namen we 's ochtends tijd om God te aanbidden, de Bijbel te bespreken en voorbede te doen. Vervolgens maakten we een rondje wie die dag wat wilde doen en keken we waar verschillende mensen samen konden werken. Iedereen moest gemiddeld 5 uur per dag bezig zijn met ministry, maar mocht zelf zijn dag indelen. Michelle en Fabian konden 2 weken vrijwilligerswerk doen in een ziekenhuis, Bart richtte zich op de high school, waarin hij in de pauzes en na schooltijd met de studenten kletste om hun Engels te oefenen. De rest van de groep koos ervoor om verschillende dingen op een dag te doen: werken bij het kinderdagverblijf, schilderen, Engelse les geven op de basisschool, voorbede doen voor Myanmar of kletsen met de studenten op de high school.

Het werken met de studenten op de high school leverde al vrij snel erg leuke contacten op. We hebben vooral twee jongens, Joe en Beer, erg goed leren kennen. Elke pauze hadden we een vaste plek waar we met ze afspraken en na schooltijd voetbalden we vaak met ze in het park. Ze brachten ons met hun scooters naar ons hotel en waren het liefst ook in hun vrije tijd bij ons. We vertelden ze dat we op zaterdag in een weeshuis werkten en de volgende zaterdag kwamen ze mee om ook in het weeshuis te helpen. We namen Joe op zondag mee naar de kerk waar Aaron die dienst preekte en vervolgens naar het drielandenpunt waar we Laos bezochten. Joe en Beer werden opgenomen in onze groep en we hebben ze kennis kunnen laten maken met Jezus. Ze vertelden ons na twee weken dat het omgaan met onze groep zo fris was en een goed gevoel gaf. Ik legde uit dat de geest van Jezus in ons woont en dat ze daardoor Jezus door ons heen kunnen ervaren. Joe antwoordde hierop dat ze Jezus zeker door ons heen hebben ervaren. We hebben Jezus kunnen presenteren als een hele duidelijke realiteit voor onze levens, zonder in te gaan op het boeddhisme en het was heel gaaf om te merken dat Jezus ook voor hen een realiteit begon te worden. We hebben ze kunnen introduceren aan verschillende christenen en zendelingen in Measai die hun hopelijk verder kunnen discipelen.

Op zaterdagen werkten we met het hele team in een weeshuis. Onze contactpersoon en haar man hadden hun huis beschikbaar gesteld aan acht weeskinderen uit Myanmar. We gebruikten onze zaterdagochtend om met de kinderen te spelen, zingen en spelen. Het was voor ons tweeen gaaf en inspirerend om dit te zien omdat onze dromen dicht in de buurt liggen van wat we hier zagen.

Op twee verschillende zondagen heeft ons team een gedeelte van de dienst in een Birmese kerk verzorgd. Bart en Roland hebben de eerste zondag hun getuigenis gegeven en we hebben met het hele team verschillende Afrikaanse aanbiddingsliederen gezongen. De tweede zondag preekte Aaron over genade.

Al met al zijn het voor ons nog twee heerlijke weken geworden, waarin de sfeer in het team veel beter was dan in de weken hiervoor. Dorien en ik zijn erachter gekomen dat we de groep niet kunnen controleren, ook al hebben we het beste met de groep voor. God controleert onze levens ook niet, maar heeft ons door Jezus vrijheid gegeven om te kiezen. Het is niet aan ons om die vrijheid weer af te pakken. We hebben iedereen in het team dus veel meer vrijheid gegeven, ook de vrijheid om er een rotzooi van te maken. Maar deze vrijheid bracht liefde in het team, waardoor we echt hebben kunnen genieten van onze tijd in Maesai.

Foto's Thailand: Maesai