Ons laatste verhaal

Nadat we onze ministries in Maesai afgerond hadden restte ons nog een ding voordat we weer terug zouden keren naar Zuid-Afrika: onze debrief op het tropische eiland Koh Samet. Doordat Roland zijn taak als accountant geweldig vervulde tijdens de gehele outreach, hadden we voor de laatste vier dagen nog geld genoeg over voor deze kleine vakantie. Na een nacht en een ochtend reizen, werden we per speed boat naar het eiland gebracht. Ingecheckt in ons hotel, zwemkleding aan en het water in. We hebben vier heerlijke dagen gehad, met heerlijke ontbijtjes, veel zwemmen, lezen, voetballen op het strand en romantische avondjes met z'n tweeen. Op een dag dat het wat minder goed weer was, hebben we samen met Nceba en Israel scooters gehuurd om het eiland te verkennen. Een behoorlijk avontuur aangezien het grootste gedeelte van het eiland slechts zandwegen heeft en het net behoorlijk geregend had. Later in de middag gingen we voor een Thaise massage. Een interessante ervaring.

Natuurlijk hebben we ook tijd genomen om onze outreach te debriefen, maar omdat we niet zo'n praatgrage groep hadden, heeft dit maar weinig tijd in beslag genomen. Na vier heerlijke dagen, pikte dezelfde speed boat ons weer op en bracht ons naar het vaste land. Vanaf hier reisden we naar de basis in Bangkok waar we een paar uur overbrugde alvorens we naar het vliegveld gebracht werden. Tijdens deze paar uur kwamen we onverwachts bekenden tegen: Michael en Linda, een getrouwd stel dat precies een jaar eerder samen met een DTS-team in onze kerk kwam dienen. Het was bijzonder om even bij te kunnen kletsen. :)

Op Bangkok airport aangekomen hoorden we bij het inchecken dat Israel langer in Thailand was gebleven dan de stempel in zijn paspoort toeliet. Dit zou resulteren in een behoorlijke boete, waar niemand op dat moment het geld voor had. Terwijl Israel verwezen werd naar een andere balie om dit uit te werken, begonnen we individueel te bidden. Israel kreeg een nieuwe stempel en hoefde niets te betalen.

De vlucht naar Dubai verliep verder prima, maar doordat we 's nachts vlogen en weinig slaap kregen kwamen we erg vermoeid aan. Maar in Dubai wachtte ons het weerzien met het India-team. Nadat we ons volledig vol hadden gegeten aan het gratis ontbijt van Dubai airport, ontmoetten we elkaar bij de juiste gate voor onze volgende vlucht. Heerlijk om ze weer te zien en ervaringen uit te kunnen wisselen. Ook de vlucht naar Kaapstad verliep prima, maar Bart kreeg tijdens de vlucht steeds meer last van zijn enkel. Bij de paspoortcontrole op het vliegveld werd de pijn zo erg dat hij niet meer kon staan. Door het lange zitten in het vliegtuig was de blauwe plek op zijn enkel zo op gaan zwellen, dat hij uiteindelijk per rolstoel in de aankomsthal gereden werd. Eenmaal terug op de base wilde hij zo snel mogelijk naar bed. We sliepen onze resterende anderhalve week in het huis van Virmz, een van de base leaders.

Tijdens onze debriefweek hadden we weer les op de zelfde momenten als tijdens de lesfase. Het had alleen allemaal een wat relaxter karakter. We kregen de kans om onze verhalen van outreach te vertellen, we werden voorbereid op onze terugkomst, we deelden onze toekomstplannen en baden voor elkaar. Op woensdagochtend gaven we een presentatie aan iedereen op de base, waarin Fabian en Bart een getuigenis gaven. Donderdagavond kwam er dan na vijf maanden een einde aan de DTS: tijdens de base worship, gaven er van ieder team, twee mensen hun getuigenis. Na een korte preek van Pete werden we een voor een naar voren gevraagd om ons diploma in ontvangst te nemen. Nadat iedereen zijn diploma had, werden we omringd door mensen die voor ons baden.

De laatste paar dagen hebben we zo veel mogelijk tijd doorgebracht met de mensen die nog op de base waren. Langzaam maar zeker werd het rustiger omdat steeds meer van onze DTS-genoten naar het vliegveld gereden werden. Op maandagavond vliegen wij weer richting Nederland. We komen dinsdag 1 maart in Dusseldorf aan, in het begin van de ochtend. Rond een uur of 12 hopen we weer ons oude vertrouwde huisje binnen te stappen. We hopen jullie snel te zien! Ons huis staat open. (Ook op dinsdag :) )

Groetjes!
Bart & Dorien

Maesai

Na 2 weken in de Chiang Mai gewerkt te hebben, verhuisden we voor de laatste twee en een halve week ministry naar een stadje in het meest noordelijke punt van Thailand. Deze stad heette Maesai. Het ligt tegen de grens aan met Myanmar. Na een reis van 5 uur kwamen we laat op de avond aan bij ons hotel. In Maesai verwachtten we met een bevolkingsgroep uit de bergen te gaan werken die nog niet met het evangelie bereikt is. Maar toen we, de dag na aankomst, met onze contactpersoon de mogelijkheden voor ministry bespraken, hoorden we niets over deze bevolkingsgroep. Wel kregen we mogelijkheden om Engelse les te geven in een basisschool, te werken bij een kinderdagverblijf en ditzelfde verblijf te schilderen. Ook konden we op zaterdag komen werken in een weeshuis en op zondag een gedeelte van de dienst in een Birmese kerk verzorgen. Toch was het niet helemaal wat we gehoopt hadden. Eenmaal terug in het hotel brachten we komende tijd voor God en vroegen Hem wat hij wilde dat we zouden doen. We namen de tijd om naar zijn stem te luisteren en deelden vervolgens wat we dachten te horen. Het was erg gaaf te ontdekken dat God dezelfde dingen tot iedereen sprak: we kregen de vrijheid om zelf initiatief te nemen in ministriemogelijkheden.

De volgende dag echter stond al gepland: we zouden helpen bij een sportdag van de basisschool. Maar toen wij hier 's ochtends aankwamen was er van helpen niet veel sprake. We werden ontvangen als heuse eregasten, kregen een hoed, een speciale zitplek en een bakje koffie. We zagen hoe de vier verschillende teams zich presenteerden en hoe een heuse olympische fakkel door joggende kinderen rondgebracht werd en uiteindelijk de olympische vlam ontstak. De sportdag werd met een speech officieel geopend en de spelen konden beginnen. Ons team verdeelde zich in tweetallen om team rood, groen, paars en roze aan te moedigen. Naast aanmoedigen zijn we zelf ook voor ons team uitgekomen in een sprintduel en hebben we, met de hele school als publiek, gevoetbald tegen de leraren. Om de school te bedanken hebben we aan het eind van de dag het veld opgeruimd. Het was een heerlijke dag waarin we genoten hebben van de kinderen en stiekem ook een beetje van alle aandacht die we kregen.

De daarop volgende twee weken namen we 's ochtends tijd om God te aanbidden, de Bijbel te bespreken en voorbede te doen. Vervolgens maakten we een rondje wie die dag wat wilde doen en keken we waar verschillende mensen samen konden werken. Iedereen moest gemiddeld 5 uur per dag bezig zijn met ministry, maar mocht zelf zijn dag indelen. Michelle en Fabian konden 2 weken vrijwilligerswerk doen in een ziekenhuis, Bart richtte zich op de high school, waarin hij in de pauzes en na schooltijd met de studenten kletste om hun Engels te oefenen. De rest van de groep koos ervoor om verschillende dingen op een dag te doen: werken bij het kinderdagverblijf, schilderen, Engelse les geven op de basisschool, voorbede doen voor Myanmar of kletsen met de studenten op de high school.

Het werken met de studenten op de high school leverde al vrij snel erg leuke contacten op. We hebben vooral twee jongens, Joe en Beer, erg goed leren kennen. Elke pauze hadden we een vaste plek waar we met ze afspraken en na schooltijd voetbalden we vaak met ze in het park. Ze brachten ons met hun scooters naar ons hotel en waren het liefst ook in hun vrije tijd bij ons. We vertelden ze dat we op zaterdag in een weeshuis werkten en de volgende zaterdag kwamen ze mee om ook in het weeshuis te helpen. We namen Joe op zondag mee naar de kerk waar Aaron die dienst preekte en vervolgens naar het drielandenpunt waar we Laos bezochten. Joe en Beer werden opgenomen in onze groep en we hebben ze kennis kunnen laten maken met Jezus. Ze vertelden ons na twee weken dat het omgaan met onze groep zo fris was en een goed gevoel gaf. Ik legde uit dat de geest van Jezus in ons woont en dat ze daardoor Jezus door ons heen kunnen ervaren. Joe antwoordde hierop dat ze Jezus zeker door ons heen hebben ervaren. We hebben Jezus kunnen presenteren als een hele duidelijke realiteit voor onze levens, zonder in te gaan op het boeddhisme en het was heel gaaf om te merken dat Jezus ook voor hen een realiteit begon te worden. We hebben ze kunnen introduceren aan verschillende christenen en zendelingen in Measai die hun hopelijk verder kunnen discipelen.

Op zaterdagen werkten we met het hele team in een weeshuis. Onze contactpersoon en haar man hadden hun huis beschikbaar gesteld aan acht weeskinderen uit Myanmar. We gebruikten onze zaterdagochtend om met de kinderen te spelen, zingen en spelen. Het was voor ons tweeen gaaf en inspirerend om dit te zien omdat onze dromen dicht in de buurt liggen van wat we hier zagen.

Op twee verschillende zondagen heeft ons team een gedeelte van de dienst in een Birmese kerk verzorgd. Bart en Roland hebben de eerste zondag hun getuigenis gegeven en we hebben met het hele team verschillende Afrikaanse aanbiddingsliederen gezongen. De tweede zondag preekte Aaron over genade.

Al met al zijn het voor ons nog twee heerlijke weken geworden, waarin de sfeer in het team veel beter was dan in de weken hiervoor. Dorien en ik zijn erachter gekomen dat we de groep niet kunnen controleren, ook al hebben we het beste met de groep voor. God controleert onze levens ook niet, maar heeft ons door Jezus vrijheid gegeven om te kiezen. Het is niet aan ons om die vrijheid weer af te pakken. We hebben iedereen in het team dus veel meer vrijheid gegeven, ook de vrijheid om er een rotzooi van te maken. Maar deze vrijheid bracht liefde in het team, waardoor we echt hebben kunnen genieten van onze tijd in Maesai.

Foto's Thailand: Maesai

Foto's Thailand: Chiang Mai