Na 2 weken in de village werd ons nieuwe onderkomen een relaxt christelijk guesthouse voor YWAM studenten. Vanaf hier konden we lopend naar zowel de sloppenwijk waarin we zouden gaan werken als naar de 'bar area'. Naast ons team verbleef er ook een team vanuit YWAM Berlijn. Het klikte vanaf het begin met dit team.
Na een dag rust begonnen we op een woensdag met onze nieuwe ministries. Med, onze vertaler die de komende 2 weken deel zou uitmaken van ons team, leidde ons door de sloppenwijk om de kinderen uit te nodigen die we onderweg tegen kwamen. We eindigden ons rondje bij een basketbalveldje waar eerdere teams de kinderen mee naar toe genomen hadden. Hier begonnen we met de kinderen te spelen met voetballen en frisbees. We kwamen erachter dat de oudere kinderen vooral geinteresseerd waren in basketbal. Ook zagen we dat de kinderen meer behoefte hadden aan georganiseerde spelletjes.
De dagen erop verdeelden we ons team in drieen: Nceba en Aaron zouden zich richten op het aanleren van basketbal, Fabian had contact gemaakt met een jongeman die hem wel gitaar wilde leren spelen en de rest richtte zich op de jongere kinderen. Daarnaast zijn we begonnen met huisbezoekjes: we vroegen 1 van de kinderen ons mee te nemen naar hun huis en familie. Op deze manier wilden we kennis maken met de ouders en hen laten weten dat hun kind veel voor ons betekent. Als de mogelijkheid zich voor deed baden we ook met de ouders. Dorien en ik hielden ons dus vooral bezig met de kleinere kinderen en we leerden hen spelletjes als Chineze muur, Fopbal en 'River-bank'. Vooral Bart en Roland werden daarnaast veel gebruikt als klimrek. We merkten dat we heel duidelijk Gods liefde voor de kinderen begonnen te ervaren. Panada, Joy, Alia en Ninja (bijnaam) zijn kinderen waar we echt van zijn gaan houden. Voor de laatste keer kidsministry hebben we een aantal van onze foto's uitgeprint, op de achterkant geschreven dat Jezus van ze houdt en dit aan ze mee gegeven. We hebben de kinderen voor de laatste keer opgetild en ze stevig tegen ons aangedrukt. We merkten dat we alletwee moeite hadden om afscheid van ze te nemen.
Na 2 uur kidsministry hadden we tijd om met het team ergens te eten en hierna maakten we ons klaar voor de barministry. In de barren zouden we relaties opbouwen met de prostituees en met de zogenaamde 'ladyboys'. De eerste dagen nam het team van Berlijn ons mee de barren in. Zij hadden dit werk al 2 weken gedaan en zouden ons inwerken. We werden voorgesteld aan verschillende prostituees waar zij al langer contact mee hadden. De prostituees en de ladyboys werken in verschillende barren en houden de gasten gezelschap. Veel barren hebben spelletjes om het ijs te breken in het contact. Hier hebben we dan ook gebruik van gemaakt. We nodigden de prostituees en ladyboys uit om aan onze tafel te komen zitten en speelden dan als eerste een spelletje: vier op een rij of jenga. Vervolgens hoopten we meer een gesprek aan te gaan om elkaar beter te leren kennen. Als we dan op andere avonden weer terug kwamen was het contact makkelijker. Bovenal waren we daar om te laten zien dat we niet geinteresseerd waren in hun lichaam, maar in wie zij zijn. Toch spraken we naast prostituees en ladyboys ook regelmatig met andere klanten. Het was erg gaaf om te zien hoe open zij waren en we konden eigenlijk altijd voor ze bidden.
Vooral het omgaan met de ladyboys was voor ons team wel een uitdaging. Sommigen worstelden met boosheid naar hen, anderen met onzekerheid over hoe met ze om te gaan. Helemaal omdat sommigen ook handtastelijk kunnen zijn. Maar het was heel gaaf om ons team gedurende de twee weken hierin te zien groeien. Aan het einde van de twee weken hadden we als team verschillende goede relaties opgebouwd met zowel prostituees als ladyboys. Voor de laatste avond hebben we God gevraagd hoe Hij de vrouwen en de ladyboys zag. De woorden die we ontvingen hebben we de laatste avond aan de vrouwen en de ladyboys meegegeven. Al met al was dit een bijzondere ministry om te doen. We zijn gegroeid en hebben leren omgaan met het werken op een plek waar de duisternis zo duidelijk aanwezig is. Maar de twee weken leken te kort. Net op het moment dat we het idee hadden dat we wat goede relaties opgebouwd hadden, waren de twee weken over.
Tijdens deze twee weken was het leiden van het team voor ons erg zwaar. We botsten behoorlijk met teamgenoten die erg ongemotiveerd over kwamen en weinig verantwoordelijk namen voor het team. We hadden het gevoel dat we constant het team moesten trekken en beschermen. Het werken met verschillende culturen die op verschillende manieren naar dingen kijken was niet makkelijk. Wij hadden het idee dat we veel van onze westerse manier van doen hadden opgegeven, maar dat anderen in het team weigerden om hetzelfde te doen. Het was goed dat Pete in dezelfde week langs kwam voor een 'pastoral visit'. Pete is een hoge pief binnen YWAM, die deel is van de staff van onze DTS. We konden al onze frustratie bij hem kwijt en luisteren naar een stukje advies. Hij is een week bij ons geweest, heeft met iedereen gekletst en op de laatste dag verteld dat ons team op de goede weg is. Hij heeft ons daarnaast wat punten gegeven om als team aan te werken.
Op een van onze vrije dagen zijn Dorien en ik op een dagtrip geweest. We hebben geraft, olifant gereden, gezwommen bij een waterval, bamboo geraft en naar een dorp geweest waar de longneck people leven. Het was heerlijk om er een dagje tussenuit te zijn met z'n tweeen.
Het volgende bericht zal de laatste zijn van onze outreach. We zien ernaar uit om iedereen weer te zien!
Groetjes, Bart & Dorien
turner valley
zaterdag 29 januari 2011
zondag 23 januari 2011
The Village
Na een rustige eerste week, begon dan onze echte outreach. Met de bus reisden we naar naar de stad Fang, waar we met een taxi opgehaald, en vervolgens weer afgezet werden, in het dorpje Babong. Hier kregen we in tweetallen onze hosts voor de komende 2 weken toegewezen. Wij kwamen terecht bij een echtpaar met een zoon van onze leeftijd en een jongetje van 2 (waarvan het tot op de dag van vandaag een raadsel is, of het nou hun 2e zoon was, of hun eerste kleinzoon die zij volledig opvoedden...).
De dagen erop begon het harde werk. We ontbeten rond half 8 bij onze eigen families, verzamelden vervolgens bij de vader van Emmi (onze contactpersoon voor ministry in Chiang Mai), die ons na een tijd van voorbede meenam op de tracktor. Hij bracht ons naar de plek waar we die dag zouden werken. Vaak werkten we tot een uur of 1, hadden lunch op de werkplek of thuis en wat tijd om te rusten. Om half 4 kwamen we weer bij elkaar om de 'kids ministry' voor te bereiden. Van 4 tot 6 speelden we vervolgens met de kinderen en om 6 uur aten we gezamenlijk bij Emmi's vader. Van 7 tot 9 hadden we teamtijd: tijd om samen God te aanbidden, voorbede te doen, family meetings en 'one on ones'. Vaak waren we hierna zo moe dat iedereen om half 10 lag te slapen.
Papa nam ons regelmatig mee naar het land, waar de jongens met vernuftigd gereedschap kuiltjes in de aarde creeerden en de dames sojabonen in de kuiltjes gooide. Door beblaarde handen volgde Bart de 2e dag het voorbeeld van de vrouwen, net als Fabian. Andere dagen hebben we het land besproeid met een middeltje, of zijn we tuinen gaan opknappen, de straat gaan schoon maken of hout gaan sprokkelen. Ook hebben we een hele dag funderingen uit de grond lopen graven en hebben we 2 dagen geholpen bij een begravenis. Dit was een avontuur apart: we hielpen bij het klaarmaken van het eten. De ene helft heeft honderden knoflookteentjes gepeld en de andere helft van ons team heeft gestold bloed door de gehakt gemengd. (Het bloed was niet van de overledene.) Twee dagen later hebben we bij dezelfde begravenis eten rondgebracht.
In de middagen deden we kidsministry: we haalden ze op met de tracktor of met de fiets en brachten ze naar een veldje waar we regelmatig het volleybalnet al opgehangen hadden. Naast volleybal, leerden we ze andere spelletjes en begonnen we met het aanleren van een lied en een bijbelverhaal. Maar halverwege onze tijd in de village hadden we het idee dat God sprak dat we een andere richting moesten volgen: dat simpelweg met de kinderen spelen genoeg was en dat dit Gods liefde het krachtigst zou laten zien. Dit hebben we vanaf toen gedaan.
Het was erg bijzonder om te zien hoe de mensen in de village leefden. Hoe hun deur nooit op slot hoefde, hoe ze in hun vrije tijd al vanaf 7 uur 's ochtends gewoon bij elkaar binnen lopen en hoe ze elkaars werk met de hele community opknapten. Als de akker van een van hen ingezaaid moest worden, werkten we daar met een groep van 30 mensen. Er werd met elkaar gegeten, rondgehangen en iedereen is uitgenodigd bij bruiloft en begravenis. Op deze manier hebben we snel mensen leren kennen en relaties opgebouwd.
Na 2 weken, waarin er eigenlijk nooit een einde kwam aan de ministry, omdat we fulltime onder de mensen van het dorp waren, kwam er een einde aan onze tijd in de village. Voor 1 van onze laatste avonden hadden we een afscheidsavond gepland. We mochten een algemene ruimte binnen het dorp gebruiken en hadden voor een hoop mensen eten en drinken ingekocht. Fabian deelde als eerste zijn getuigenis en hierna zongen we een kinderlied samen met alle kinderen. Vervolgens deelde Dorien haar getuigenis. Als laatste vroegen we alle 'host ouders' om plaats te nemen op de stoelen die we vooraan hadden klaar gezet. Hier wasten we omstebeurt de handen van onze host ouders, met water vol geurige bloemetjes. Dit is een Thais gebruik om respect te betonen. Terwijl we het water over hun handen goten, vertelden we ze wat ze voor ons betekend hadden. Dit was voor veel ouders een intiem moment en sommigen moesten huilen.
Op dinsdagochtend namen we afscheid van iedereen en namen we de bus terug richting Chiang Mai. Pas later hoorden we wat ons verblijf daar uitgewerkt had: gedurende drie jaar hebben er teams in dit dorp gewerkt. Toch was dit de eerste keer dat de mensen in het dorp kennis maakten met zwarte mensen. De manier waarop we als team met verschillende kleuren, toch een eenheid vormden heeft een krachtige uitwerking gehad op de mensen. Een van onze host moeders vertelde over Nceba en Israel: "Ze zijn zwart van buiten, maar wit van binnen". Onze contactpersoon Emmi, die ons naar dit dorp gestuurd heeft, sprak over een doorbraak en heeft vanaf nu de zekerheid dat volgende teams ook het evangelie open kunnen delen met de mensen in de village.
Dit was ons avontuur in de village. We hopen zo snel mogelijk ook te kunnen bloggen over onze ministry in Chiang Mai.
Groetjes, Bart & Dorien
De dagen erop begon het harde werk. We ontbeten rond half 8 bij onze eigen families, verzamelden vervolgens bij de vader van Emmi (onze contactpersoon voor ministry in Chiang Mai), die ons na een tijd van voorbede meenam op de tracktor. Hij bracht ons naar de plek waar we die dag zouden werken. Vaak werkten we tot een uur of 1, hadden lunch op de werkplek of thuis en wat tijd om te rusten. Om half 4 kwamen we weer bij elkaar om de 'kids ministry' voor te bereiden. Van 4 tot 6 speelden we vervolgens met de kinderen en om 6 uur aten we gezamenlijk bij Emmi's vader. Van 7 tot 9 hadden we teamtijd: tijd om samen God te aanbidden, voorbede te doen, family meetings en 'one on ones'. Vaak waren we hierna zo moe dat iedereen om half 10 lag te slapen.
Papa nam ons regelmatig mee naar het land, waar de jongens met vernuftigd gereedschap kuiltjes in de aarde creeerden en de dames sojabonen in de kuiltjes gooide. Door beblaarde handen volgde Bart de 2e dag het voorbeeld van de vrouwen, net als Fabian. Andere dagen hebben we het land besproeid met een middeltje, of zijn we tuinen gaan opknappen, de straat gaan schoon maken of hout gaan sprokkelen. Ook hebben we een hele dag funderingen uit de grond lopen graven en hebben we 2 dagen geholpen bij een begravenis. Dit was een avontuur apart: we hielpen bij het klaarmaken van het eten. De ene helft heeft honderden knoflookteentjes gepeld en de andere helft van ons team heeft gestold bloed door de gehakt gemengd. (Het bloed was niet van de overledene.) Twee dagen later hebben we bij dezelfde begravenis eten rondgebracht.
In de middagen deden we kidsministry: we haalden ze op met de tracktor of met de fiets en brachten ze naar een veldje waar we regelmatig het volleybalnet al opgehangen hadden. Naast volleybal, leerden we ze andere spelletjes en begonnen we met het aanleren van een lied en een bijbelverhaal. Maar halverwege onze tijd in de village hadden we het idee dat God sprak dat we een andere richting moesten volgen: dat simpelweg met de kinderen spelen genoeg was en dat dit Gods liefde het krachtigst zou laten zien. Dit hebben we vanaf toen gedaan.
Het was erg bijzonder om te zien hoe de mensen in de village leefden. Hoe hun deur nooit op slot hoefde, hoe ze in hun vrije tijd al vanaf 7 uur 's ochtends gewoon bij elkaar binnen lopen en hoe ze elkaars werk met de hele community opknapten. Als de akker van een van hen ingezaaid moest worden, werkten we daar met een groep van 30 mensen. Er werd met elkaar gegeten, rondgehangen en iedereen is uitgenodigd bij bruiloft en begravenis. Op deze manier hebben we snel mensen leren kennen en relaties opgebouwd.
Na 2 weken, waarin er eigenlijk nooit een einde kwam aan de ministry, omdat we fulltime onder de mensen van het dorp waren, kwam er een einde aan onze tijd in de village. Voor 1 van onze laatste avonden hadden we een afscheidsavond gepland. We mochten een algemene ruimte binnen het dorp gebruiken en hadden voor een hoop mensen eten en drinken ingekocht. Fabian deelde als eerste zijn getuigenis en hierna zongen we een kinderlied samen met alle kinderen. Vervolgens deelde Dorien haar getuigenis. Als laatste vroegen we alle 'host ouders' om plaats te nemen op de stoelen die we vooraan hadden klaar gezet. Hier wasten we omstebeurt de handen van onze host ouders, met water vol geurige bloemetjes. Dit is een Thais gebruik om respect te betonen. Terwijl we het water over hun handen goten, vertelden we ze wat ze voor ons betekend hadden. Dit was voor veel ouders een intiem moment en sommigen moesten huilen.
Op dinsdagochtend namen we afscheid van iedereen en namen we de bus terug richting Chiang Mai. Pas later hoorden we wat ons verblijf daar uitgewerkt had: gedurende drie jaar hebben er teams in dit dorp gewerkt. Toch was dit de eerste keer dat de mensen in het dorp kennis maakten met zwarte mensen. De manier waarop we als team met verschillende kleuren, toch een eenheid vormden heeft een krachtige uitwerking gehad op de mensen. Een van onze host moeders vertelde over Nceba en Israel: "Ze zijn zwart van buiten, maar wit van binnen". Onze contactpersoon Emmi, die ons naar dit dorp gestuurd heeft, sprak over een doorbraak en heeft vanaf nu de zekerheid dat volgende teams ook het evangelie open kunnen delen met de mensen in de village.
Dit was ons avontuur in de village. We hopen zo snel mogelijk ook te kunnen bloggen over onze ministry in Chiang Mai.
Groetjes, Bart & Dorien
vrijdag 14 januari 2011
De week voor en van ons vertrek
Dag iedereen! Zoals beloofd een wat uitgebreider verslag van de afgelopen weken. Als eerste deel 1: De week voor en van ons vertrek
De laatste week van de lesfase kregen we les van de Britse Fiona. De week stond in het teken van Relaties en communicatie. Fiona had geen vaststaand programma, maar werkte met wat ze in de groep observeerde en met wat de groep aangaf waarin we konden verbeteren. We werden als groep meegenomen in het kwetsbaar opstellen van onszelf, in het oplossen van openstaande conflicten/ergernissen en het kijken naar ons eigen gedrag in conflictsituaties. Het was erg goed om deze week te hebben vlak voor outreach en het heeft behoorlijk bijgedragen aan een stukje zelfinzicht.
Donderdagavond zijn Bart, Roland, Israel, Dachung, George, Aaron en Mickey met gevulde backpacks vanaf de basis begonnen te wandelen richting 'Muizenberg cave'. We hadden het plan om als echte mannen de berg, aan de voet van Muizenberg, te beklimmen en vervolgens in een grot de nacht door te brengen. Maar na zo'n 20 minuten wandelen hield het pad dat we bewandelden op te bestaan. De nieuwe strategie was om offroad de berg te beklimmen en vanaf de top proberen het juiste pad naar de grot te vinden. Een heftige klim en klautertocht was het gevolg. Regelmatig moest de groep horen dat Roland "didn't sign up for this!" en "I thought we were going on a hike, but this is a flippin climb!", maar toch hebben we heelhuids de top bereikt. Hier leek onze strategie in duigen te vallen. Nergens zagen we de 'dirt road' die naar de grot zou moeten leiden. Onze hoop vervloog tot het moment kwam dat we op de top zelf een andere grot ontdekten. De grot bleek perfect te zijn voor alles wat we gehoopt hadden. Vlug gebruikten we het laatste daglicht om hout te zoeken voor het kampvuur. Niet veel later zaten we met z'n allen rond het vuur met zelfgebraden 'boerewors'. De stiekem meegesmokkelde biertjes kwamen te voorschijn en we genoten volop van ons mannelijke avontuur. Nadat de gestoofde aardappelen, de chips, marshmellows en frisdrank erdoor heen waren zochten we ons plekje in de grot en vielen we in slaap.
De volgende morgen waren we rond 5 uur wakker en hebben we genoten van een prachtige zonsopkomst. We aten een ontbijt van overgebleven marshmellows en frisdrank, pakten onze spullen en begonnen de tocht naar beneden. Al vrij snel hield het pad opnieuw op te bestaan en kozen we de snelste weg naar beneden.
Vrijdagavond was onze afscheidsavond. Het Zuid-Afrika-team zou die nacht daarop vertrekken richting Durban. Harde muziek en lekker eten. Het hoogtepunt van die avond waren de impressies die we deden van elkaar. Na drie maanden als familie samengeleefd te hebben was het ontzettend grappig om elkaar even goed voor schut te zetten. Aan het einde van deze avond namen we afscheid van het Zuid-Afrika-team. Wij zouden op zondag vertrekken, met dezelfde vlucht als het India-team.
Zaterdag gebruikt om onze kamer helemaal schoon te maken en zondagochtend onze tas gepakt. In verschillende auto's reden we naar het vliegveld, maar toen we daar aankwamen, zagen we al snel dat onze vlucht een vertraging had van 6 uur. Na lang wachten, films kijken en muziek luisteren konden we rond 23:00 uur boarden. 9 uur later kwamen we aan in Dubai. Hier hadden we een overstap van 12 uur. Om deze reden kregen we een gratis maaltijd aangeboden in een restaurant waar een gedeelte van de groep zich vol op stortte (zich niet realiserende dat dit een 1x per dag-actie was). Vervolgens hebben we het India-team uitgezwaaid en gewacht tot het tijd was voor het avondeten. Omdat de helft van ons team de gratis maaltijd al gebruikt had, werden we geweigerd. We konden het hogerop nog een keer proberen, maar dit zou geen zin hebben. Toch geprobeerd, hard gebeden en gebed verhoord: we kregen een voucher voor een 2e gratis maaltijd. :) Niet veel later zaten we in het vliegtuig richting Bangkok. Veel films gekeken, weinig geslapen en doodmoe aangekomen. Maar hier wachtte ons een rustige eerste week, waar we in het vorige bericht al over verteld hebben.
Groetjes!
Bart en Dorien
De laatste week van de lesfase kregen we les van de Britse Fiona. De week stond in het teken van Relaties en communicatie. Fiona had geen vaststaand programma, maar werkte met wat ze in de groep observeerde en met wat de groep aangaf waarin we konden verbeteren. We werden als groep meegenomen in het kwetsbaar opstellen van onszelf, in het oplossen van openstaande conflicten/ergernissen en het kijken naar ons eigen gedrag in conflictsituaties. Het was erg goed om deze week te hebben vlak voor outreach en het heeft behoorlijk bijgedragen aan een stukje zelfinzicht.
Donderdagavond zijn Bart, Roland, Israel, Dachung, George, Aaron en Mickey met gevulde backpacks vanaf de basis begonnen te wandelen richting 'Muizenberg cave'. We hadden het plan om als echte mannen de berg, aan de voet van Muizenberg, te beklimmen en vervolgens in een grot de nacht door te brengen. Maar na zo'n 20 minuten wandelen hield het pad dat we bewandelden op te bestaan. De nieuwe strategie was om offroad de berg te beklimmen en vanaf de top proberen het juiste pad naar de grot te vinden. Een heftige klim en klautertocht was het gevolg. Regelmatig moest de groep horen dat Roland "didn't sign up for this!" en "I thought we were going on a hike, but this is a flippin climb!", maar toch hebben we heelhuids de top bereikt. Hier leek onze strategie in duigen te vallen. Nergens zagen we de 'dirt road' die naar de grot zou moeten leiden. Onze hoop vervloog tot het moment kwam dat we op de top zelf een andere grot ontdekten. De grot bleek perfect te zijn voor alles wat we gehoopt hadden. Vlug gebruikten we het laatste daglicht om hout te zoeken voor het kampvuur. Niet veel later zaten we met z'n allen rond het vuur met zelfgebraden 'boerewors'. De stiekem meegesmokkelde biertjes kwamen te voorschijn en we genoten volop van ons mannelijke avontuur. Nadat de gestoofde aardappelen, de chips, marshmellows en frisdrank erdoor heen waren zochten we ons plekje in de grot en vielen we in slaap.
De volgende morgen waren we rond 5 uur wakker en hebben we genoten van een prachtige zonsopkomst. We aten een ontbijt van overgebleven marshmellows en frisdrank, pakten onze spullen en begonnen de tocht naar beneden. Al vrij snel hield het pad opnieuw op te bestaan en kozen we de snelste weg naar beneden.
Vrijdagavond was onze afscheidsavond. Het Zuid-Afrika-team zou die nacht daarop vertrekken richting Durban. Harde muziek en lekker eten. Het hoogtepunt van die avond waren de impressies die we deden van elkaar. Na drie maanden als familie samengeleefd te hebben was het ontzettend grappig om elkaar even goed voor schut te zetten. Aan het einde van deze avond namen we afscheid van het Zuid-Afrika-team. Wij zouden op zondag vertrekken, met dezelfde vlucht als het India-team.
Zaterdag gebruikt om onze kamer helemaal schoon te maken en zondagochtend onze tas gepakt. In verschillende auto's reden we naar het vliegveld, maar toen we daar aankwamen, zagen we al snel dat onze vlucht een vertraging had van 6 uur. Na lang wachten, films kijken en muziek luisteren konden we rond 23:00 uur boarden. 9 uur later kwamen we aan in Dubai. Hier hadden we een overstap van 12 uur. Om deze reden kregen we een gratis maaltijd aangeboden in een restaurant waar een gedeelte van de groep zich vol op stortte (zich niet realiserende dat dit een 1x per dag-actie was). Vervolgens hebben we het India-team uitgezwaaid en gewacht tot het tijd was voor het avondeten. Omdat de helft van ons team de gratis maaltijd al gebruikt had, werden we geweigerd. We konden het hogerop nog een keer proberen, maar dit zou geen zin hebben. Toch geprobeerd, hard gebeden en gebed verhoord: we kregen een voucher voor een 2e gratis maaltijd. :) Niet veel later zaten we in het vliegtuig richting Bangkok. Veel films gekeken, weinig geslapen en doodmoe aangekomen. Maar hier wachtte ons een rustige eerste week, waar we in het vorige bericht al over verteld hebben.
Groetjes!
Bart en Dorien
Abonneren op:
Posts (Atom)