Na een rustige eerste week, begon dan onze echte outreach. Met de bus reisden we naar naar de stad Fang, waar we met een taxi opgehaald, en vervolgens weer afgezet werden, in het dorpje Babong. Hier kregen we in tweetallen onze hosts voor de komende 2 weken toegewezen. Wij kwamen terecht bij een echtpaar met een zoon van onze leeftijd en een jongetje van 2 (waarvan het tot op de dag van vandaag een raadsel is, of het nou hun 2e zoon was, of hun eerste kleinzoon die zij volledig opvoedden...).
De dagen erop begon het harde werk. We ontbeten rond half 8 bij onze eigen families, verzamelden vervolgens bij de vader van Emmi (onze contactpersoon voor ministry in Chiang Mai), die ons na een tijd van voorbede meenam op de tracktor. Hij bracht ons naar de plek waar we die dag zouden werken. Vaak werkten we tot een uur of 1, hadden lunch op de werkplek of thuis en wat tijd om te rusten. Om half 4 kwamen we weer bij elkaar om de 'kids ministry' voor te bereiden. Van 4 tot 6 speelden we vervolgens met de kinderen en om 6 uur aten we gezamenlijk bij Emmi's vader. Van 7 tot 9 hadden we teamtijd: tijd om samen God te aanbidden, voorbede te doen, family meetings en 'one on ones'. Vaak waren we hierna zo moe dat iedereen om half 10 lag te slapen.
Papa nam ons regelmatig mee naar het land, waar de jongens met vernuftigd gereedschap kuiltjes in de aarde creeerden en de dames sojabonen in de kuiltjes gooide. Door beblaarde handen volgde Bart de 2e dag het voorbeeld van de vrouwen, net als Fabian. Andere dagen hebben we het land besproeid met een middeltje, of zijn we tuinen gaan opknappen, de straat gaan schoon maken of hout gaan sprokkelen. Ook hebben we een hele dag funderingen uit de grond lopen graven en hebben we 2 dagen geholpen bij een begravenis. Dit was een avontuur apart: we hielpen bij het klaarmaken van het eten. De ene helft heeft honderden knoflookteentjes gepeld en de andere helft van ons team heeft gestold bloed door de gehakt gemengd. (Het bloed was niet van de overledene.) Twee dagen later hebben we bij dezelfde begravenis eten rondgebracht.
In de middagen deden we kidsministry: we haalden ze op met de tracktor of met de fiets en brachten ze naar een veldje waar we regelmatig het volleybalnet al opgehangen hadden. Naast volleybal, leerden we ze andere spelletjes en begonnen we met het aanleren van een lied en een bijbelverhaal. Maar halverwege onze tijd in de village hadden we het idee dat God sprak dat we een andere richting moesten volgen: dat simpelweg met de kinderen spelen genoeg was en dat dit Gods liefde het krachtigst zou laten zien. Dit hebben we vanaf toen gedaan.
Het was erg bijzonder om te zien hoe de mensen in de village leefden. Hoe hun deur nooit op slot hoefde, hoe ze in hun vrije tijd al vanaf 7 uur 's ochtends gewoon bij elkaar binnen lopen en hoe ze elkaars werk met de hele community opknapten. Als de akker van een van hen ingezaaid moest worden, werkten we daar met een groep van 30 mensen. Er werd met elkaar gegeten, rondgehangen en iedereen is uitgenodigd bij bruiloft en begravenis. Op deze manier hebben we snel mensen leren kennen en relaties opgebouwd.
Na 2 weken, waarin er eigenlijk nooit een einde kwam aan de ministry, omdat we fulltime onder de mensen van het dorp waren, kwam er een einde aan onze tijd in de village. Voor 1 van onze laatste avonden hadden we een afscheidsavond gepland. We mochten een algemene ruimte binnen het dorp gebruiken en hadden voor een hoop mensen eten en drinken ingekocht. Fabian deelde als eerste zijn getuigenis en hierna zongen we een kinderlied samen met alle kinderen. Vervolgens deelde Dorien haar getuigenis. Als laatste vroegen we alle 'host ouders' om plaats te nemen op de stoelen die we vooraan hadden klaar gezet. Hier wasten we omstebeurt de handen van onze host ouders, met water vol geurige bloemetjes. Dit is een Thais gebruik om respect te betonen. Terwijl we het water over hun handen goten, vertelden we ze wat ze voor ons betekend hadden. Dit was voor veel ouders een intiem moment en sommigen moesten huilen.
Op dinsdagochtend namen we afscheid van iedereen en namen we de bus terug richting Chiang Mai. Pas later hoorden we wat ons verblijf daar uitgewerkt had: gedurende drie jaar hebben er teams in dit dorp gewerkt. Toch was dit de eerste keer dat de mensen in het dorp kennis maakten met zwarte mensen. De manier waarop we als team met verschillende kleuren, toch een eenheid vormden heeft een krachtige uitwerking gehad op de mensen. Een van onze host moeders vertelde over Nceba en Israel: "Ze zijn zwart van buiten, maar wit van binnen". Onze contactpersoon Emmi, die ons naar dit dorp gestuurd heeft, sprak over een doorbraak en heeft vanaf nu de zekerheid dat volgende teams ook het evangelie open kunnen delen met de mensen in de village.
Dit was ons avontuur in de village. We hopen zo snel mogelijk ook te kunnen bloggen over onze ministry in Chiang Mai.
Groetjes, Bart & Dorien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten