Slum- en barministry

Na 2 weken in de village werd ons nieuwe onderkomen een relaxt christelijk guesthouse voor YWAM studenten. Vanaf hier konden we lopend naar zowel de sloppenwijk waarin we zouden gaan werken als naar de 'bar area'. Naast ons team verbleef er ook een team vanuit YWAM Berlijn. Het klikte vanaf het begin met dit team.

Na een dag rust begonnen we op een woensdag met onze nieuwe ministries. Med, onze vertaler die de komende 2 weken deel zou uitmaken van ons team, leidde ons door de sloppenwijk om de kinderen uit te nodigen die we onderweg tegen kwamen. We eindigden ons rondje bij een basketbalveldje waar eerdere teams de kinderen mee naar toe genomen hadden. Hier begonnen we met de kinderen te spelen met voetballen en frisbees. We kwamen erachter dat de oudere kinderen vooral geinteresseerd waren in basketbal. Ook zagen we dat de kinderen meer behoefte hadden aan georganiseerde spelletjes.

De dagen erop verdeelden we ons team in drieen: Nceba en Aaron zouden zich richten op het aanleren van basketbal, Fabian had contact gemaakt met een jongeman die hem wel gitaar wilde leren spelen en de rest richtte zich op de jongere kinderen. Daarnaast zijn we begonnen met huisbezoekjes: we vroegen 1 van de kinderen ons mee te nemen naar hun huis en familie. Op deze manier wilden we kennis maken met de ouders en hen laten weten dat hun kind veel voor ons betekent. Als de mogelijkheid zich voor deed baden we ook met de ouders. Dorien en ik hielden ons dus vooral bezig met de kleinere kinderen en we leerden hen spelletjes als Chineze muur, Fopbal en 'River-bank'. Vooral Bart en Roland werden daarnaast veel gebruikt als klimrek. We merkten dat we heel duidelijk Gods liefde voor de kinderen begonnen te ervaren. Panada, Joy, Alia en Ninja (bijnaam) zijn kinderen waar we echt van zijn gaan houden. Voor de laatste keer kidsministry hebben we een aantal van onze foto's uitgeprint, op de achterkant geschreven dat Jezus van ze houdt en dit aan ze mee gegeven. We hebben de kinderen voor de laatste keer opgetild en ze stevig tegen ons aangedrukt. We merkten dat we alletwee moeite hadden om afscheid van ze te nemen.

Na 2 uur kidsministry hadden we tijd om met het team ergens te eten en hierna maakten we ons klaar voor de barministry. In de barren zouden we relaties opbouwen met de prostituees en met de zogenaamde 'ladyboys'. De eerste dagen nam het team van Berlijn ons mee de barren in. Zij hadden dit werk al 2 weken gedaan en zouden ons inwerken. We werden voorgesteld aan verschillende prostituees waar zij al langer contact mee hadden. De prostituees en de ladyboys werken in verschillende barren en houden de gasten gezelschap. Veel barren hebben spelletjes om het ijs te breken in het contact. Hier hebben we dan ook gebruik van gemaakt. We nodigden de prostituees en ladyboys uit om aan onze tafel te komen zitten en speelden dan als eerste een spelletje: vier op een rij of jenga. Vervolgens hoopten we meer een gesprek aan te gaan om elkaar beter te leren kennen. Als we dan op andere avonden weer terug kwamen was het contact makkelijker. Bovenal waren we daar om te laten zien dat we niet geinteresseerd waren in hun lichaam, maar in wie zij zijn. Toch spraken we naast prostituees en ladyboys ook regelmatig met andere klanten. Het was erg gaaf om te zien hoe open zij waren en we konden eigenlijk altijd voor ze bidden.

Vooral het omgaan met de ladyboys was voor ons team wel een uitdaging. Sommigen worstelden met boosheid naar hen, anderen met onzekerheid over hoe met ze om te gaan. Helemaal omdat sommigen ook handtastelijk kunnen zijn. Maar het was heel gaaf om ons team gedurende de twee weken hierin te zien groeien. Aan het einde van de twee weken hadden we als team verschillende goede relaties opgebouwd met zowel prostituees als ladyboys. Voor de laatste avond hebben we God gevraagd hoe Hij de vrouwen en de ladyboys zag. De woorden die we ontvingen hebben we de laatste avond aan de vrouwen en de ladyboys meegegeven. Al met al was dit een bijzondere ministry om te doen. We zijn gegroeid en hebben leren omgaan met het werken op een plek waar de duisternis zo duidelijk aanwezig is. Maar de twee weken leken te kort. Net op het moment dat we het idee hadden dat we wat goede relaties opgebouwd hadden, waren de twee weken over.

Tijdens deze twee weken was het leiden van het team voor ons erg zwaar. We botsten behoorlijk met teamgenoten die erg ongemotiveerd over kwamen en weinig verantwoordelijk namen voor het team. We hadden het gevoel dat we constant het team moesten trekken en beschermen. Het werken met verschillende culturen die op verschillende manieren naar dingen kijken was niet makkelijk. Wij hadden het idee dat we veel van onze westerse manier van doen hadden opgegeven, maar dat anderen in het team weigerden om hetzelfde te doen. Het was goed dat Pete in dezelfde week langs kwam voor een 'pastoral visit'. Pete is een hoge pief binnen YWAM, die deel is van de staff van onze DTS. We konden al onze frustratie bij hem kwijt en luisteren naar een stukje advies. Hij is een week bij ons geweest, heeft met iedereen gekletst en op de laatste dag verteld dat ons team op de goede weg is. Hij heeft ons daarnaast wat punten gegeven om als team aan te werken.

Op een van onze vrije dagen zijn Dorien en ik op een dagtrip geweest. We hebben geraft, olifant gereden, gezwommen bij een waterval, bamboo geraft en naar een dorp geweest waar de longneck people leven. Het was heerlijk om er een dagje tussenuit te zijn met z'n tweeen.

Het volgende bericht zal de laatste zijn van onze outreach. We zien ernaar uit om iedereen weer te zien!

Groetjes, Bart & Dorien